Геранёны — замак, якога няма
Тут пачалася гісторыя Барбары Радзівіл і скончыўся летапіс роду Гаштольдаў.
Знаходзяцца Геранёны ў некалькіх кілямэтрах ад мяжы зь Літвою. Калі ехаць «бюджэтным» шляхам, то зь Менску варта кіравацца да Іўя ці Ліды, а адтуль рэйсавым аўтобусам і да Геранёнаў. Пра былую веліч Геранёнскага замку нагадваюць зараз хіба што земляныя валы і невялікія фрагмэнты каменных вежаў, парослыя хмызьняком. А ў захаваным дагэтуль касьцёле Сьвятога Міколы пайшла пад вянец за Станіслава Гаштольда першая прыгажуня Вялікага Княства Барбара Радзівіл.
Можна сказаць, што Геранёнскі замак — яркі ўзор замкавага будаўніцтва ў Беларусі на мяжы
Пляцоўка Геранёнскага замка была абнесена валам вышынёй каля 4 мэтраў і аточаная ровам глыбінёй каля 15 мэтраў.
Мяркуецца, што пабудаваны мураваны замак быў Войцахам Гаштольдам, тагачасным канцлерам ВКЛ і віленскім ваяводам. Гаштольды валодалі замкам да 1542 году. Потым ён перайшоў да вялікага князя Жыгімонта Старога, а ад яго — да Жыгімонта Аўгуста. У ХVІІ стагодзьдзі Геранёны — ва ўладаньні Пацаў.
Падчас вайны з Маскоўшчынай
У пачатку ХІХ стагодзьдзя замак пуставаў, а потым, у сярэдзіне стагодзьдзя, яго пачалі разбураць.
Геранёны на малюнку Напалеона Орды.
Ужо ў ХІХ ст. замак выглядаў вельмі сумна, што зафіксавана на малюнках Напалеона Орды. У нашы часы на месцы замка захаваліся толькі рвы, земляныя валы, невялікія фрагмэнты каменных вежаў. Усё зарасло дзёрнам і хмызьняком.
Арыенцір у пошуку замкавай гары — каменны касьцёл Сьвятога Міколы, пабудаваны ў 1529 годзе ён непасрэдна прымыкаў да абарончага рова перад брамаю.
Касьцёл Сьвятога Міколы ў Геранёнах. Photo by Алесь Bezuher.
Зь геранёнскім касьцёлам Сьвятога Міколы зьвязаны лёс у тыя часы першай прыгажуні Вялікага Княства, а ў будучым — знакамітага прывіду Нясьвіскага замка Барбары Радзівіл. У гэтай сьвятыні ў 1537 годзе пайшоў пад вянец са сваёй выбраньніцай пятнаццацігадовай Барбарай Станіслаў Гаштольд — апошні прадстаўнік гэтага роду па мужчынскай лініі.
Праз пяць гадоў Барбара стане ўдавой і неўзабаве спадабаецца князю Жыгімонту II Аўгусту. Гэты захапляльны раман завяршыўся каранаваньнем Барбары насуперак волі нядобразычліўцаў. Апазыцыю тады ўзначаліла сама
Як даехаць
Геранёны — памежны пункт. Таму, увага! У вас могуць узьнікнуць праблемы з памежнікамі, калі вы не паведаміце ім пра знаходжаньне на тэрыторыі памежнай зоны. Аднак парадак рэгістрацыі ў памежных зонах (згодна з новай рэдакцыяй заканадаўства) дагэтуль неакрэсьлены.
Аўтобусы зь Іўя да Геранёнаў ходзяць рэгулярна. Апошні — у раёне 15:00.
Чытайце таксама:
А мы вандруем далей — у сучасную сталіцу піва і красовак — Ліду.
Пра праект
Аўтары публікацыяў
Кантакты
Хэлп
Камэнтары
Алесь! Якім фотаздымачом ты карыстаесься?
Самымі рознымі :) Пачынаючы ад Canon POwerShot 440 і сканчаючы зеркалкай Canon EOS не-памятаю-які-нумар.
не Тракелі
Алесь, Вы канешне, мяне прабачце, але апошняя фотка касцёла - гэта зусім не Тракелі!!! Тракельскі касцёл - маленькі і драўляны.
Дзякуй! Здымак перанесьлі, бо ён для іншага артыкула з сэрыі ПраДарожжаў.
Паважаны Алесь!
Дзякуй, што закранулі тэму Геранёнскага замка. Калісьці мы з сябрамі ездзілі на гэтыя рэшткі і кансервавалі іх для будучыні. Вельмі дапамог мясцовы ксёндз.
Падчас працаў вакол бегалі мясцовыя дзеткі і глядзелі ва ўсе вочы...
Ці ёсць у Вас, якія-небудзь задумы аб далейшым лёсе замка і яго інтэрпрэтацыі на сённяшні дзень?
Ці ёсць у Геранёнах музэй?
Ці закранула месца сённяшняя палітыка аграбудаўніцтва?
Ці не размаўлялі Вы з мясцовай уладай наконт далейшага лёсу рэштак????
А што думаюць мясцовыя жыхары????
Прывітанне!
Столькі пытанняў, якія, на жаль, не маюць спалучэння з мэтаю дадзенай нататкі. Мая мэта была проста акрэсліць гэта цудоўнае мястэчка, каб іншыя людзі адкрылі яго для сябе, як калісьці зрабілі гэта вы і я.
З мясцовымі мы не размаўлялі, музея не знайшлі, а ўлады... :)
А на вывучэнне праблем канкрэтна гэтай гістарычнай пляцоўкі не было часу, бо вакол існуе дзесяткі такіх жа цудоўных помнікаў, якія патрабуюць не меньшай увагі.
Спадзяюся, нехта з тых, хто трапіць у Геранёны дзякуючы гэтаму артыкулу зацікавіцца дадзенымі пытаннямі і адкажа на іх :)
Наконт памяжоўнай зоны.
Час прыбывання ў такіх зонах абмежаваны 24 гадзінамі, пасля чаго вы абавязаны пакінуць месца. Пры сабе АБАВЯЗКОВА мець пашпарт, які пры першым патрабаванні неабходна паказваць міліцыянту.
Першы раз чую пра падобныя патрабаванні. Выглядаюць яны як практычна невыкананыя :)
Тэарытычна, я магу заставацца там колькі заўгодна. Але новы закон прадугледжвае дзяржпошліну нейкую.
Калі Вы першы раз чуеце пра гэтыя патрабаванні, то ці сапраўды Вы былі ў Геранёнах??? Прынамсі там я ўпершыню і пазнаёмілася з дадзенымі правіламі.
А таксама
http://gpk.gov.by/ru-border-zone/
Ваш артыкул не абвастрае праблему заняпаду замка і няма апытання мясцовых жыхароў. Цяжка ўявіць чалавека, які паедзе сапраўды разбірацца з праблемай пасля гэтага прачытання.
Людзей часцяком цікавіць толькі якім фотаздымачом фоткаўся помнік...
І што за стаўленне да мясцовых уладаў? Вы нават не размаўлялі з імі....
ды расслабцеся :). мэта артыкула, каб людзям захацелася паехаць і пабачыць месца ў самой Беларусі, дзе штосьці адбывалася цікавае, дзе хаця б у якім стане яшчэ ёсьць кавалачак гісторыі. Жаданьне ратаваць прыходзіць ужо пасьля, калі людзі да нечага ўжо дакрануліся.
Перад тым, як трапіць у гэту загадкавую памежную зону моцна хацеў высветліць правілы знаходжання ў ёй. Але, як я адзначыў вышэй, закон http://gpk.gov.by/ru-borderpolicy-legislation-laws/2.nm.o_gosudarstvennoi_granice_respubliki_belarus_.html ёсць, а правілаў няма :( Таму і інфа з іх сайта мне падаецца ўжо састарэла. Там ідуць спасылкі на дакументы 1993 і 1994 года.
Я не ставіў перад сабой задачы асвятлення праблемы заняпаду. Бо калі ты не ведаеш ідэі, суб'екта праблемы, яе і няма. Але ўжо зараз большая колькасць людзей будзе ведаць пра наяўнасць суб'екта праблемы, значыць і яе сутнасць, калі да пралемы дойдуць рукі, зразумее большая колькасць людзей.
Звярніцеся да папярэдніх артыкулаў пра Жэмыслаўль, Суботнікі. Там таксама кучу праблем заняпаду. Увогуле, уся сітуацыя з гістарычнымі помнікамі ў Беларусі - адна вялікая праблема. Але гэта не значыць, што варта хадзіць і ныць пра тыя праблемы. Варта паказаць людзям, колькі Беларусь мае цікавага, свайго, уласнага, каштоўнага. З'явіцца інтарэс, з'явяцца і праекты аднаўлення, у тым ліку і ў мясцовых уладаў. Але ж не простым шарагоўцам аднаўляць тыя замкі і палацы.
Выбачаюся, але лічу свае камэнтары не ныццём, але выдзяленнем праблемы заняпаду Геранёнаў і зваротам увагі на шляхі вырашэння праблемы. Скажам шчыра: Геранёны могуць быць цікавы выключна мясцоваму чалавеку,які і можа паспрабаваць вырашыць праблему.
І мне падаецца, што варта больш уважліва прыглядацца да аб'ектаў спадчыны і мясцовых людзей, а не як бесклапотны матыль скакаць з месца на месца па рэштках: " О, як тут хораша, і Радзівілам месца падабалася!".
Хаця яшчэ раз падкрэслю, што Ваш артыкул з'яўляецца цудоўным узорам граматнай інтэрпрэтацыі мясцінаў.
Наконт шэрагоўцаў ды інш.... Я адкрыла адмысловую тэму аб гэтым у форуме у раздзеле "кар'ера":)
Але ж я зусім не называў вашыя вельмі карысныя каментары ныццём. Я хацеў адзначыць, што зацыклівацца толькі на праблемах нельга.
З мясцовымі жыхарамі размаўляць насармэч вельмі цікава. Толькі вось не ва ўсіх пунктах у нас гэта атрымалася. Хацелеася наведаць як мага больш мясцін гэтага цікавага краю за малы тэрмін. І такім чынам спланаваць добры маршрут па вёсках, якім бы ў будучым маглі карыстацца.
Яшчэ факт, што знайсці адэкватнага мясцовага, які ведае аб'ектыўную іфармацыі аб аб'екце даволі цяжка. Часцей за ўсё людзі пітаюцца нейкімі забабонамі і пустымі марамі пра тое, што нехта прыедзе і ўзбудуе палацы. Хаця большасці мясцовым усе гэтыя аб'екты, як мне падаецца, непатрэбныя. Стаўленне часоў прыгоннага права - "гэта панскае (дзяржаўнае), а мы халопы".
Камэнтаваць могуць толькі аўтарызаваныя карыстальнікі.
Зарэгіструйцеся і ўвайдзіце на сайт, калі ласка.